Deze drie eenheid kwam ik tegen op het strand. Ze oogde lui en brutaal: dit is mijn plek en ik ga niet opzij. Even mocht ik deelgenoot zijn van hun wereld. Het geluid van de golven, de wind een stille ruis om me heen. Hun tengere lijfjes gespiegeld in het flinterdunne laagje water op het zand. Een foto om onze ontmoeting te vereeuwigen, nog een stapje dichterbij. Dit gaat te ver, en weg zijn ze. Wat overblijft is een dikke glimlach en thuis snel een canvas opspannen. Aan de slag!