Anima Sphinxia belichaamt het raadsel van het betsaan in een hybride, mens – dierlijke gestalte. De sfinx spreekt hier niet in raadsels, maar in transfluence: een versmelting van man en vrouw, ziel en lichaam, stilte en stem. Haar/zijn aanwezigheid roept een gevoel van overgang op, een drempel waar oude grenzen oplossen. Dit schilderij nodigt uit om het bekende niet te vrezen, maar te ervaren als een deel van jezelf.