Dit schilderij weerspiegelt mijn diepe verbondenheid met magnolia’s – symbolen van veerkracht en de kracht om met gratie te bloeien, zelfs bij tegenslag. Tegen een gedurfde rode achtergrond valt de puurheid op, terwijl de weerspiegeling je uitnodigt om verder te kijken dan het oppervlak en de diepte binnenin te vinden.

Dit stuk werd gemaakt tijdens de pandemie en weerspiegelt kwetsbaarheid en veerkracht. De kristallen schaal symboliseert thuis – delicaat en toch vol licht – terwijl de magnolia kracht en hoop uitstraalt, een boodschap van doorzettingsvermogen en de kracht om betekenis te vinden, zelfs in moeilijke tijden.

Dit werk is geïnspireerd op geërfde boeken en weerspiegelt de blijvende impact van kennis en voorouderlijke verhalen. Een bloeiende bloem symboliseert groei door leren, de kristallen bol nodigt uit tot zelfreflectie en de kevers staan voor vernieuwing – samen geven ze een erfenis van transformatie en een nieuw begin weer.

Dit schilderij is geïnspireerd op de handgemaakte ambachten van een vrouw en eert de liefde, zorg en toewijding die in alledaagse voorwerpen zijn verweven. Het schilderij is gecentreerd rond een kostbaar erfstuk dat generaties lang is doorgegeven en weerspiegelt hoe herinnering, kunstzinnigheid en liefde standhouden – levens door de tijd heen met elkaar verbinden.

Dit schilderij gaat over de ruimte tussen wat we laten zien en wat we echt voelen. De bloemen zijn de versie van onszelf die we laten zien – kalm, netjes.
Maar het gordijn herinnert ons eraan dat er altijd meer achter zit. De meeste mensen zien alleen wat wij hen laten zien, maar degenen die we vertrouwen krijgen te zien wat er echt is.

Magnolia’s boeien me, niet alleen om hun schoonheid, maar ook om de veerkracht die ze belichamen. De gieter fluistert een waarheid: Niets bloeit alleen, we moeten water geven waar we van houden.

Geïnspireerd door een toevallige ontmoeting met miniatuurwinkelwagentjes, toont dit werk een karretje gevuld met traditionele Mexicaanse snoepjes – symbolen van de kindertijd, familie en culturele identiteit. Het is meer dan een speelse scène, het weerspiegelt een verzameling herinneringen en de vreugde die geworteld is in gedeelde ervaringen.

Dit schilderij is geïnspireerd op een oud Coca-Cola glas dat werd ontdekt in Boston. Het contrasteert geplette blikjes met een gevuld glas om de relatie tussen uiterlijk en innerlijke essentie te onderzoeken. De blikjes staan voor wat tijdelijk en afgedankt is, terwijl de vloeistof onze gedachten, emoties en herinneringen symboliseert – de blijvende kern die het leven betekenis geeft.

Sommige schilderijen lijken zichzelf te schilderen en deze kleine vijg was er zo een. Een studie van de diepgang die iets heel gewoons krijgt wanneer het baadt in het Licht.